Met de neus omhoog

Een paar jaar geleden zond BNN het programma de Bubbel uit. Hierin werden drie BN’ers voor vijf dagen opgesloten in een villa, volledig afgesloten van de buitenwereld. Na vijf dagen stond Patrick Lodiers ze op te wachten. Niet mijn eerste keus na vijf dagen in afzondering. Lodiers nam ze mee naar de studio om de BN’ers te onderwerpen aan echte en verzonnen nieuwsitems. De Bubbel liet zien dat een mens na vijf dagen in afzondering totaal geen besef meer heeft van wat zich in de buitenwereld afspeelt.

Willem Holleeder heeft meegedaan aan de verlengde versie van de Bubbel. Zes jaar lang in afzondering. In plaats van Patrick Lodiers stond Peter R. de Vries hem op te wachten. Daar moet een behoorlijk prijskaartje aan hebben gezeten voor de Vries. Eentje die hij maar al te graag heeft willen betalen. Het kocht hem namelijk een plek aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk, en dan ben je een belangrijke man. De Vries voelde zich vandaag een hele belangrijke man.

Mijn gedachten gingen uit naar Holleeder. De man zal de komende dagen van de ene verbazing in de andere vallen, dat kan niet anders. Zes jaar geleden ging hij de gevangenis in als een man met aanzien. Eentje waar niet mee te dollen viel. Ergens in de komende dagen gaat hij erachter komen dat er veel veranderd is. Iemand moet hem gaan vertellen dat zijn baan is ingepikt door Oostblokkers en Marokkanen. En zijn geliefde Amsterdam zal niet meer de stad zijn die hij zo lief had. Het is een stad geworden waar iedereen op zijn scooter rijdt. Uiterst irritant lijkt mij dat.

En dan is zijn naamsbekendheid ook niet veel meer waard dan vergane glorie. Daarin is hij tot ver buiten de landsgrenzen ingehaald door Joran van der Sloot. Om een hartkwaal van te krijgen dus, maar ook die heeft hij al. Nee, de Neus gaat het niet makkelijk krijgen. Met een beetje mazzel komt ‘ie nog ergens aan de bak als vakkenvuller. Het schamele loon dat hem daar te wachten staat kan meteen doorgeboekt worden naar Justitie. Die hebben nog een claim op hem openstaan van een paar miljoen.

De Vries en van Nieuwkerk waren wat aan het sparren of het nog wel veilig voor Holleeder is in Nederland. Ik denk niet dat er een liquidatie voor nodig is om de Neus met de neus omhoog te krijgen. Het is een kwestie van tijd alvorens hij diep in zijn hart aanvoelt dat hij niets meer op deze Wereld te zoeken heeft. En dat hart is zwak. Dat stopt er vanzelf wel mee.

Advertenties
Geplaatst in Column | Tags: , , , | 2 reacties

Kinderwens

Een maand of wat geleden vlogen er twee ooievaars door het raam van mijn buren. Nu vliegt er hier met enige regelmaat een ooievaar door een raam, maar twee tegelijk valt toch extra op. Ik constateerde dat nu alle buren kinderen hebben. En die constatering werd ook door anderen gemaakt. De vraag naar mijn kinderwens kwam nog diezelfde week.

Het antwoord is dat ik geen kinderwens heb. Ik ben niet geschikt voor het opvoeden van kinderen. Ook niet voor konijnen of andere huisdieren. Dat vind ik een tijdje leuk, maar daarna is de lol er snel af. Mensen met een Wii weten wel wat ik bedoel. Ik ben erg blij met deze zelfkennis.

En ik ben echt niet uniek. Er zijn genoeg mensen die niet geschikt zijn voor het krijgen van kinderen. Zolang ze dit ook zelf doorhebben is er niets aan de hand. Dat is alleen lang niet bij iedereen het geval. De consequentie daarvan hebben we deze week mogen meemaken. We zijn nu met zeven miljard mensen. Dat vind ik vrij veel. Zou het niet wat minder mogen, denk ik dan.

Van een volk dat jaarlijks de beslissing maakt of er te veel zwijnen op de Veluwe rondlopen mag verwacht worden dat het ook naar zichzelf kijkt. Nu zeg ik niet dat we een bepaald percentage van onze eigen populatie moeten gaan neerschieten, maar het zet je wel aan het denken.

Ik heb geen politieke ambities, maar ik heb wel een idee hoe we het allemaal een beetje kunnen inperken. Een proeve van bekwaamheid voor het ouderschap. Waarschijnlijk is er geen enkele politicus die hieraan zijn vingers wil branden. Zeker niet bij de christen-democraten. En laten daar nu net een paar exemplaren zitten die niet voor deze proef zouden slagen. Vraag 1 is namelijk: zou je ooit politieke spelletjes gaan spelen met een kind als inzet?

Het is jammer dat ik een minder populair ideaal heb gekozen om voor te strijden. Anders had ik pleinen kunnen gaan bezetten. Net als die mensen op het Beursplein, wier ouders mijn inspiratie waren voor dit stukje.

Deze column is eerder op 02-11-2011 gepubliceerd in dagblad de Pers 

http://www.depers.nl/binnenland/607320/Lezerscolumn-Kinderwens.html

Geplaatst in Columns in de Pers | Tags: , , , | 1 reactie

Daar aan de Costa del Sol . . .

De foto’s bij de rellen in Lloret de Mar die de kranten sierden deden mij beseffen hoe erg het moet zijn om je vakantie aan de Spaanse Costa door te brengen. En dan zijn die rellen niet eens het grootste probleem. Rellen doet men in de nacht en dan lig ik te slapen. Rellen was ook wel een beetje overdreven benaming. In vergelijking met Londen was het daar vrij gezellig. Naast de foto’s van rennende tieners door de straten van Lloret waren er ook wat sfeerimpressies van dit pittoreske dorp. Hieronder de foto waarbij de rillingen over mijn rug trokken. Een strand. Als sardienen op elkaar gepakt. En dan klokslag vijf uur in colonne terug naar het hotel om de all inclusive keuken leeg te eten.

Kijk je vluchtig naar de foto dan zie je in eerste instantie een heleboel vrolijke parasols. Dat maakt het een geinig plaatje. Kijk je wat beter dan zie je de troosteloosheid van de foto spatten. Ze hebben die parasol allemaal moeten kopen bij een strandtentje, want meenemen in het vliegtuig in geen optie. De goedkope luchtbedden waar je bij het betreden van de zee een constant gevecht mee moet aangaan, om erop te blijven liggen, vinden ook gretig aftrek. Ik zie dat de kleur groen in is dit jaar. Dat zal Lucille goed doen.

Nu heb ik sinds jaar en dag de beschikking over een zeer gerieflijk vakantiehuis in een rustiek Frans bergdorp. Ik begrijp als geen ander hoeveel geluk ik hiermee heb. Toch zou ik zonder deze optie onder geen beding mijn vakantiedagen stukslaan aan de Costa. Een jaar lang kijk ik tegen dezelfde koppen aan op mijn werk. Vriendelijke mensen, maar om ze dan ook tijdens mijn vakantie op te zoeken vind ik wel erg ver gaan. Klein verschil met thuis is dat ze in dit geval naast Nederlands soms Duits of Engels spreken. Je kan er in ieder geval in alle drie de talen je bestelling doorgeven.

Doe mij dan maar een volk dat zich aan niemand aanpast. Fransen vertikken het om een andere taal te spreken. Het is ook een mooie taal. Daarnaast is het ook nog een mooi land. Dus waarom zouden ze ook. Bij de bakker kan ik zo vijf minuten bezig zijn om een brood te bestellen. Voor ik er naar binnen stap heb ik de uit te spreken zin meerdere malen geoefend. Niet rekening houdend met een eventuele wedervraag. Ik kijk Fransen dan graag strak en uitdagend aan. Geen woord meer van mijn kant. Un baguette is un baguette. Niet meer, niet minder. En standaard betalen met een briefje van vijftig. Mokkende Fransen is een mooi gezicht.

Terug naar de Costa. Ook ik heb er in mijn wilde jaren mijn maagdelijkheid proberen te verliezen. Zeventien dagen Salou met zeven vrienden. De criteria voor de reis waren: warm / strand / goedkoop bier / vrouwen. En die vind je aan de Costa. Die jongeren snap ik dan ook wel. Ze vragen daar ook wel een beetje om problemen natuurlijk als je jongeren goedkoop (vaak zelfs gratis bij binnenkomst) drank gaat aanbieden tot in de vroege uurtjes. Een beetje over de straat rollen met de Guardia Civil werkt ontnuchterend. Dan kan je de volgende dag weer fris op stap.

En dan kom je op een leeftijd dat je daar niet meer bij wilt zijn. En toch met zijn allen die kant op gaan. Ik kan daar met mijn hoofd gewoon niet bij. Het schijnt niet helemaal politiek correct te zijn om dan te zeggen dat het een bepaald type volk is dat die kusten bezoekt in de zomer. Dat ga ik dan ook niet doen. Maar het zet je wel aan het denken.

Ik heb mij laten vertellen dat er zelfs mensen die kant op trekken met een caravan. Dan sta je dus op een camping aan de Costa. Wat ga je dan doen als de rest van het volk om vijf uur naar de hotels vertrekt voor wederom een berg saté met frietjes?

Geplaatst in Column | Tags: , , , , | 1 reactie

2 x Maarten = 1 Hans

In mijn – ik ben te lui om me te scheren – baard tel ik vier grijze haren. Vannacht ben ik eenendertig geworden. Ik was toe aan dit extra jaartje. Eindelijk bevrijd van die verschrikkelijke dertig. Dertig is een vrijbrief voor mensen om je een jaar lang onzin naar het hoofd te gooien, zoals: ‘de jaren beginnen te tellen jongen’, ‘tijd om volwassen te worden’, ‘nu begint het echte leven’. Nu ben ik daar eindelijk vanaf.

Eenendertig dus. Datzelfde aantal jaren geleden werd mijn vader ook eenendertig. Ik was zijn verjaardagscadeau. Ik ben vandaag, in leeftijd, precies de helft van hem. Een goede reden voor een gezamenlijk feest, is het niet dat ik 900 kilometer verder op een Franse berg zit. Slechte planning van mijn kant. Op 18 februari 2015 worden we samen honderd. De uitnodigingen liggen al klaar.

Ook Piet Keijzer, Hans van Mierlo en Cor van Hout zouden vandaag hun verjaardag vieren, is het niet dat ze alledrie al een tijdje dood zijn. Waar de slingers wel hangen is in huize Roman Polanski, Edward Norton, Inge Dekker, Bryan Ruiz (tenzij koffers aan het pakken voor transfer), Esteban Cambiasso e.v.a. Die Polanski is natuurlijk een smeerlap, maar verder voel ik mij wel thuis in dit rijtje spraakmakende figuren.

18 augustus is ook een populaire sterfdag. Niet alleen Paus Alexander VI (1503), maar ook Paus Paulus IV (1559), Dzjengis Khan (1227), Kim Dae-Jung (2009) en Robert Novak (2009) gaven op deze dag de pijp aan Maarten.

En, zo lees ik in de Volkskrant, vandaag is het 200 jaar geleden dat Napoleon iedere Nederlander verplichtte om een achternaam te dragen. Ik was mij niet bewust dat ze bij de Volkskrant het woord humor kennen, maar een expert met de naam Bloothooft over dit onderwerp interviewen vind ik uitermate grappig.

Tot zover de geschiedenisles over 18 augustus. Ik ga weer fijn op mijn versierde stoel zitten en met mijn cadeaus spelen.

Lang leve mijzelf en mijn vader. Hoera, hoera!

Geplaatst in Column | Een reactie plaatsen

Amsterdamse grachten

Afgelopen zaterdag ben ik een dagje wezen varen op de Amsterdamse grachten. Gezellig met wat jongens op de boot. Wijntje erbij, heerlijk. Omdat ik niet elke dag zo’n boottochtje maak wil ik goed voor de dag komen. Ik pak dan alles uit de kast wat erin zit. Zo ijdel ben ik dan ook wel weer.

Het zou in de middag even regenen, maar verder niets dan zon. Onze bleke ledematen straalden onder de schaarse zonnestralen die ons deze zomer gegund zijn. De binnenstad lag op een half uur varen. Ter hoogte van Artis werd het drukker, op en buiten het water. Achteraf gezien een vrij laat moment om erachter te komen dat er iets in de stad te doen zou zijn deze dag.

Voor ik verder ga moet ik eerst iets kwijt. Ik ben iemand die zich kan vinden in het principe ‘leven en laten leven’. Wat je in privé tijd allemaal uitspookt moet je zelf weten.

Goed. Het bleek dus dat wij niet alleen waren met het idee om gezellig een dagje te gaan varen in de Amsterdamse grachten. Samen met ons nog duizenden anderen. Die waren echter wel op de hoogte dat de Canal Parade op deze dag gepland stond.

Toen bleek dat de grachten deze dag niet ons terrein zouden zijn hebben we de boot langs de kant gelegd en zijn met koelbox vol flessen wijn de kade op gedoken om net als duizenden andere nieuwsgierigen ongegeneerd homo’s te kijken. En dat is best leuk. Het is niet elke dag dat je iemand tegenkomt die met plezier wat strak getrokken touwen in zijn gezicht heeft.

En die boten. Iedereen kent natuurlijk de boten vol met dansende mannen in lederen strings. In de praktijk blijkt dat maar op een klein deel van de boten de mannen er zo bijlopen. Een beeld dat volgens de organisatoren door de media is geschetst en een foute afspiegeling is van de Canal Parade en verder doorgetrokken van homo’s in het algemeen. De waarheid is dat de andere boten geen leuke kiekjes op leveren.

Geplaatst in Column | Tags: , | 1 reactie

Schuurfeest

 

Mijn vriendin ging vroeger op de hooiwagen naar Normaal. De enige platte wagen die ik uit mijn jeugd ken was van de plaatselijke voetbalclub. Kampioenen werden er mee door het dorp gereden. Onze jeugd speelde zich 140 kilometer van elkaar af. Dat is ongeveer de afstand van een wereld van verschil.

Na Zwolle ziet Nederland er anders uit. Iedereen die wel eens is doorgereden bij het verschijnen van Meppen (D) op de borden, weet dat afslag Hoogeveen de laatste kans is om te keren. Vanaf hier verschijnen plaatsnamen als Noordscheschut en Hollandscheveld, Duitse zenders beginnen de radio te storen en je Tom Tom eindigt elke zin met ‘ja’. De stem van mijn vriendin past zich ook geleidelijk aan. We zijn nu in het gebied waar haar wortels liggen. We zijn onderweg naar Coevorden voor een schuurfeest.

Acht jaar heb ik moeten wachten op deze dag. Het woord alleen al heeft mij nachten wakker gehouden. Een schuurfeest bezoek je niet zomaar even. Omdat mijn schoonfamilie in Coevorden woont heb ik wel altijd rekening gehouden met dit moment. Ik ken de historie van het stadje. De tour heb ik al bij het eerste bezoek gehad. Ik ken de ganzen en weet dat Vancouver naar de familie van Coevorden is vernoemd. Dit bleek niet genoeg voor een snelle uitnodiging. Ik heb door hoepels moeten springen.

Een mens heeft verwachtingen, dat is niet meer dan normaal. Maar wat moet je verwachten van een schuurfeest? Welke muziek draaien ze? Brouwen ze hun eigen alcohol? Moet ik klompen en een overall aan? De muziek kwam niet als verwacht uit een walkman, maar gewoon uit een iPod. De DJ is de laatste decennia wel onder een hunebed wakker geworden. Bier komt gewoon uit de tap, ingebouwd in een geïmproviseerde bar. Alle mannen, zonder klompen en overall, staan de eerste uren om de bar heen. Het woord drinken krijgt in die uren een andere betekenis.

De vrouwen zijn op te delen in de bezwangerde, of anderszins gesettelde vrouwen, en de vrijgezellen. De eerste groep bekijkt het allemaal vanaf stoelen waar op Marktplaats door hippe Randstedelingen goed geld voor wordt betaald. De vrijgezellen drinken wijn in hetzelfde tempo als de mannen hun bier, en staan te wachten op de juiste sfeer en muziek om de dansvloer op te gaan. Dansvloer is in dit geval een duur woord voor de vrije meters op de vloer van de schuur. Ouders en kinderen staan buiten de schuur om de vuurkorf heen.

Ik heb een plek aan het uiteinde van de bar gevonden, mijn vriendin naast me als gids en vertaler. Maar weinig van mijn verwachtingen komen uit. Acht jaar fantaseren over schuurfeesten heeft de lat te hoog gelegd. Ik ben wel een ervaring rijker. Ik heb gepist met een onvergetelijk uitzicht over kilometers lange maisvelden, ik heb getracht mee te drinken op het tempo van de mannen en ben waarschijnlijk te vroeg naar huis gegaan om de ware aard van een schuurfeest te ontdekken. Als buitenstaander voelde ik aan dat de rem er op zat door mijn aanwezigheid.

Ik fantaseer rustig verder over het schuurfeest na mijn vertrek en hoop de komende jaren weer een uitnodiging te mogen ontvangen. Het woord schuurfeest zal mij vanaf nu doen verlangen naar Drenthe.

Geplaatst in Column | Tags: , , | 2 reacties

Groningen

Groningen doet je beseffen dat je ouder wordt. Ik heb deze stad zeven jaar lang mijn thuis genoemd en breng er met regelmaat nog een bezoek. Zo kwam ik er een paar weekenden geleden nog voor een verjaardag. Het vreemde aan Groningen is dat ik mij er niet meer thuis voel. Dit komt door de studenten. Elk jaar komen nieuwe achttienjarige jongens en meiden naar Groningen. Doordat er maar weinig blijven na de studie blijft de stad jong. Als dertigjarige voel ik de grijze haren langzaam uit mijn hoofdhuid kruipen wanneer ik er rondloop.

Het is wel een stad met herinneringen. Verhalen uit de oude doos zijn dan ook standaard het onderwerp van gesprek als ik met oude studievrienden ben.

“Maarten. Weet je nog, die heroïsche avond waarop je drie bijnamen verdiend hebt?”

Ik zal hier niet verder uitwijden over de eerste twee bijnamen van die avond, maar het eindigde met de prachtige titel “de Lamacun-pitter”. Wanneer je bed een brug te ver is geworden kan een bord lamacun kipshoarma prima als hoofdkussen dienen. Zulke dingen leer je op de middelbare school niet.

Ik bedacht mij die avond dat je als student dingen leert waar je anders nooit achter zou zijn gekomen. Zomaar 5 dingen die ik in mijn eerste jaar Groningen geleerd heb:

1. Er gebeurt helemaal niets wanneer je een pizza acht uur lang in de oven laat liggen op 220 graden.

2. Een vriend aan een meid voorstellen met de zin “vanavond gaan jullie seks als wilde apen hebben” kan heel goed een voorspelling zijn die uitkomt.

3. IKEA is hofleverancier van elke studentenkamer.

4. Cacaopoeder op vuur gooien betekent metershoge steekvlammen.

5. Het is helemaal niet onmogelijk om op een vreemde kamer wakker te worden in je eigen bed.

Ik daag iedereen uit om het geheim van punt 5 te ontrafelen. De winnaar krijgt het hele verhaal!

Geplaatst in Column | Een reactie plaatsen